Σας τα λέω όλ αυτά γιατί εδώ στο νησί μας, όπως κι αλλου, οι γάτες ξεχνάνε, οι άνθρωποι ξεχνάνε, και η τρέλα δεν θέλει πολύ να φουντώσει πάλι φτου ξανά κι απ την αρχή.
Στο πιο όμορφο βιβλίο που διάβασα στην πρώιμη εφηβεία μου. Πρώτη έκδοση, Ελληνικά Γράμματα με το πατουσάκι κάτω δεξιά.
Γλυκό, με δυνατές δόσεις πολιτικής φιλοσοφίας, εξαιρετικές σκιαγραφήσεις ανθρώπων, αρκετά κλισέ- επιβάλλεται για τους αναγνώστες που απευθύνεται- και με αξιαγάπητο πρωταγωνιστή. Εναν ψευτοθαρραλέο μαύρο γάτο που θέλει δικαιοσύνη κι έρωτα. Και είναι διατεθειμένος να παλέψει και να θυσιαστεί γι αυτά. Ο πρωταγωνιστής είναι αναρχοκομμουνιστής. Μοιράζεται, παλεύει, αγαπά.
Εχω διαβάσει ότι λέει είναι για τον ρατσισμό. Ηλίθιο, συγγνώμη κιόλας. Δεν το διαβάσατε καλά κύριοι/ κυρίες.
Είναι για τον φασισμό. Θυμάμαι έγραφα κάποτε ένα άρθρο, γύρω στο 2009 στο οποίο εξηγούσα γιατί η Ελλάδα είναι ιδανική χώρα για να αναπτυχθεί φασιστικό κίνημα. Οπου, παίρνοντας έμπνευση από το βιλίο, χαρακτήριζα τους μετανάστες ως τη "μαύρη γάτα", Την αφορμή, τον αποδιοπομπάιο τράγο, την δήθεν ρίζα των προβλημάτων μας. Ομως αν θυμάστε οι κύριοι με το λαγοπόδαρο δεν πίστευαν ότι φταίγαν οι γάτες για τα προβλήματα. Ούτε αργότερα οι γάτες με μαύρα σημάδια, ούτε αργότερα όλες οι γάτες. Θέλαν εξουσία και για αυτό καλλιέργησαν μια μαζική υστερία για τις γάτες. Με τρομοκρατία, με μαζική συμμετοχή στο πογκρόμ. Ο ρατσισμός ήταν εργαλείο πειθούς. Αυτό είναι ο φασισμός.
Ομως Αγατούλα μου, οι άνθρωποι ξεχνάνε. Και ξεχάσαν, και φτου κι από την αρχή τώρα. Αν, και μιλάει τώρα η συναισθηματική πλευρά του γράφοντος, ίσως αν τα παιδιά όλου του κόσμου είχαν διαβάσει αυτό το βιβλίο...Μπα, όχι. Δεν φτάνει.
Ελπίζω σε όποιον έχω δανείσει το βιβλίο μια μέρα να το επιστρέψει. Δεν θέλω άλλο, θέλω αυτό από τα Ελληνικά Γράμματα με το άσπρο πατουσάκι κάτω δεξιά. Ο ρομαντικός πρωταγωνιστής, η ονειρεμένη κι απρόσιτη Γκρατσιέλα, οι καλόκαρδοι φίλοι του, οι απάνθρωποι και μίζεροι μικροαστοί, όλα με σημάδεψαν τότε, και παλιά πληγή, βαθιά πληγή.
Στο πιο όμορφο βιβλίο που διάβασα στην πρώιμη εφηβεία μου. Πρώτη έκδοση, Ελληνικά Γράμματα με το πατουσάκι κάτω δεξιά.
Γλυκό, με δυνατές δόσεις πολιτικής φιλοσοφίας, εξαιρετικές σκιαγραφήσεις ανθρώπων, αρκετά κλισέ- επιβάλλεται για τους αναγνώστες που απευθύνεται- και με αξιαγάπητο πρωταγωνιστή. Εναν ψευτοθαρραλέο μαύρο γάτο που θέλει δικαιοσύνη κι έρωτα. Και είναι διατεθειμένος να παλέψει και να θυσιαστεί γι αυτά. Ο πρωταγωνιστής είναι αναρχοκομμουνιστής. Μοιράζεται, παλεύει, αγαπά.
Εχω διαβάσει ότι λέει είναι για τον ρατσισμό. Ηλίθιο, συγγνώμη κιόλας. Δεν το διαβάσατε καλά κύριοι/ κυρίες.
Είναι για τον φασισμό. Θυμάμαι έγραφα κάποτε ένα άρθρο, γύρω στο 2009 στο οποίο εξηγούσα γιατί η Ελλάδα είναι ιδανική χώρα για να αναπτυχθεί φασιστικό κίνημα. Οπου, παίρνοντας έμπνευση από το βιλίο, χαρακτήριζα τους μετανάστες ως τη "μαύρη γάτα", Την αφορμή, τον αποδιοπομπάιο τράγο, την δήθεν ρίζα των προβλημάτων μας. Ομως αν θυμάστε οι κύριοι με το λαγοπόδαρο δεν πίστευαν ότι φταίγαν οι γάτες για τα προβλήματα. Ούτε αργότερα οι γάτες με μαύρα σημάδια, ούτε αργότερα όλες οι γάτες. Θέλαν εξουσία και για αυτό καλλιέργησαν μια μαζική υστερία για τις γάτες. Με τρομοκρατία, με μαζική συμμετοχή στο πογκρόμ. Ο ρατσισμός ήταν εργαλείο πειθούς. Αυτό είναι ο φασισμός.
Ομως Αγατούλα μου, οι άνθρωποι ξεχνάνε. Και ξεχάσαν, και φτου κι από την αρχή τώρα. Αν, και μιλάει τώρα η συναισθηματική πλευρά του γράφοντος, ίσως αν τα παιδιά όλου του κόσμου είχαν διαβάσει αυτό το βιβλίο...Μπα, όχι. Δεν φτάνει.
Ελπίζω σε όποιον έχω δανείσει το βιβλίο μια μέρα να το επιστρέψει. Δεν θέλω άλλο, θέλω αυτό από τα Ελληνικά Γράμματα με το άσπρο πατουσάκι κάτω δεξιά. Ο ρομαντικός πρωταγωνιστής, η ονειρεμένη κι απρόσιτη Γκρατσιέλα, οι καλόκαρδοι φίλοι του, οι απάνθρωποι και μίζεροι μικροαστοί, όλα με σημάδεψαν τότε, και παλιά πληγή, βαθιά πληγή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου